Η αβεβαιότητα που προκαλεί το άγνωστο του μέλλοντος
πολλές φορές θολώνει τα νερά. Αποτέλεσμα, στα δύσκολα αντί να κολυμπάμε…
πνιγόμαστε. Γιατί; Επειδή δεν βλέπουμε ούτε που πηγαίνουμε, ούτε γνωρίζουμε τι
κινδύνους κρύβει ο βυθός. Και όταν δεν βλέπουμε που πηγαίνουμε, η αβεβαιότητα
μεγαλώνει.
Τα σενάρια πολλά. Μία «γενναία» λύση σε τέτοια περίπτωση είναι να
προχωρήσουμε μπροστά. Αν η στεριά όμως είναι μακριά, τότε η θάλασσα καθώς κολυμπάς
προς τα μπρος γίνεται και πιο βαθιά. Καθώς προχωρούμε αρχίζουμε να κουραζόμαστε
και αποφασίζουμε να μείνουμε για λίγο στάσιμοι για να διατηρήσουμε την ενέργειά
μας. Η ιστορία ακολούθως, αποκλείοντας φυσικές καταστροφές και πεπρωμένο,
μπορεί να πάρει δύο δρόμους: ή πνιγόμαστε ή αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω με τις
δυνάμεις που μας απομένουν. Αν πνιγούμε, η ιστορία τελειώνει εκεί. Αν
αποφασίσουμε να γυρίσουμε πίσω, τότε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη λήψη μιας νέας
απόφασης: που στο καλό είναι το πίσω; Και η αβεβαιότητα κορυφώνεται καθώς σκεφτόμαστε
ότι πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Κι όμως, έχουμε ήδη χαράξει τον δρόμο απλά
επειδή τα νερά είναι ακόμη θολά δεν τον βλέπουμε.
Κολυμπήσαμε. Αν δεν ξέραμε να
κολυμπάμε, μάθαμε αναγκαστικά. Φτάσαμε κάπου. Δεν έχει σημασία αν ήτανε κοντά ή
μακριά από τον στόχο μας. Φτάσαμε. Γίναμε πιο δυνατοί. Ξέρουμε πλέον ότι και να
μην καταφέρουμε να επιστρέψουμε στο σημείο εκκίνησης ή στο τέρμα, δεν είναι κάτι το
καταστροφικό καθώς έχουμε ήδη δει τι υπάρχει και σε άλλα μέρη. Στο τέλος, καταλαβαίνουμε
ότι όπως τα νερά χρειάζονται χρόνο για να γίνουν ξανά καθαρά, και με μια νέα φουρτούνα
θα θολώσουν πάλι, έτσι και η αβεβαιότητα αποτελεί φυσικό επακόλουθο του
μέλλοντος. Το αποδεχόμαστε και δεν μένει τίποτα άλλο παρά να επιλέξουμε το δικό
μας σενάριο και όπου μας βγάλει ο δρόμος.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου