Αγαπημένη θάλασσα, ....

...πάει καιρός που βρήκα στη θάλασσα κοχύλι. μικρό και όμορφο στις πέτρες εκεί κρυμμένο. απομεινάρι ενός κύματος βραδιάς με καταιγίδα. ακούς ακόμη το σφύριγμα του ανέμου, μήνυμα καταστροφής...αχ αγαπημένη θάλασσα, κοχύλι μου μικρό...

...ποιος ξέρει που γυρνά, σε ποια θάλασσα αρμενίζει...ποιος ξέρει με ποιον ήλιο να ξυπνά, με ποιο φεγγάρι κλαίει...ποιος ξέρει τις νύχτες όνειρα αν βλέπει, τις μέρες μ' εφιάλτες αν ξυπνά...ποιος ξέρει τη μοναξιά αν νιώθει, φίλους αν έχει κάνει...κανείς δε ξέρει που γυρνά, σε ποια θάλασσα αρμενίζει...

..κοίτα πώς η θάλασσα αγκαλιάζει τη γη...κοίτα τα δέντρα πώς λικνίζονται στον ελαφρό αγέρα...κοίτα πώς ο ήλιος χάνεται πίσω απ' την πόλη...κοίτα πώς χαμογελούν οι άνθρωποι σαν την αγάπη βρούνε...κοίτα...κοίτα...δεν καταλαβαίνεις;... Άκου το γάβγισμα του κουταβιού που διψά για παιχνίδι. Άκου τις κόρνες των πλοίων που ετοιμάζονται να φύγουν για λιμάνια ξένα. Άκου τα χαμόγελα των παιδιών που ακόμη παίζουν ποδόσφαιρο και τις μανάδες τους να τους γυρεύουν ..άκου...άκου...ακόμη δεν καταλαβαίνεις; Εδώ Ζωή!

...μα οι καιροί θολώνουν τα νερά και δημιουργούν κύματα σβήνοντας τα όνειρα που γράφτηκαν στην άμμο..αφήνουν όμως πίσω μια υγρή περιοχή για να γραφτούν ξανά με πιο μεγάλα γράμματα βαθιά χαραγμένα στην ιστορία του ανθρώπου...