Το τέλος ενός κύκλου

Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν το τέλος ενός κύκλου για να μπορούν επιτέλους να προχωρήσουν στον επόμενο. Άλλοι προσμένουν το τέλος για να ξεφύγουν από το φαινομενικά αδιέξοδο. Και υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν θέλουν αυτός ο κύκλος να κλείσει είτε γιατί ήταν ότι πιο ωραίο τους έχει συμβεί,  είτε γιατί φοβούνται το άγνωστο που ξεδιπλώνεται μπροστά τους αέναο και σκοτεινό.

Κανείς δεν μπορεί να κλειδώσει το παρελθόν και απλώς να πετάξει το κλειδί στον πάτο ενός ωκεανού. Θα σου χτυπάει την πόρτα. Πότε με μανία, πότε γλυκά και απαλά, μα πάντα σκιές θα σχηματίζονται από το λιγοστό φως που περνάει από τις χαραμάδες της παλιάς ξύλινης πόρτας με το σκουριασμένο πόμολο. Σαν σκηνή από ταινία τρόμου ένα πράγμα.

Τέτοια είναι η ζωή. Ταινία. Τώρα τρόμου θα είναι, μαύρη κωμωδία...μάλλον κάτι απ 'όλα. Και όπως ο κόσμος συνηθίζει να λέει η ζωή κάνει κύκλους. Κάθε κύκλος μια άλλη φάση της ζωής μας.  Κάποιοι κύκλοι είναι ήδη προκαθορισμένοι. Γενέθλια, ονομαστικές εορτές και επετείοι είναι κύκλοι διάρκειας ενός έτους με σκοπό να μας θυμίζουν όλα όσα περάσαμε στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, λύκειο, στρατιωτική θητεία, προπτυχιακές σπουδές, μεταπτυχιακές σπουδές. Αυτοί οι κύκλοι έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση και συμβαίνουν για τους πλείστους στην ίδια ηλικία και στο ίδιο χρονικό διάστημα.. Και έπειτα δουλειά, γάμος, οικογένεια. Κύκλοι που δεν γνωρίζουμε από πριν πότε θα ξεκινήσουν ούτε πότε θα τελειώσουν και ούτε πόσο θα διαρκέσουν. Αλλά ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα συμβούν.

Ξέρετε κάτι; Πολλά θα μου πείτε. Σχετικά όμως με το τέλος ενός κύκλου. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως ένας κύκλος έχει τέλος. Αν το προσέξετε καλά σε ένα κύκλο το τέλος και η αρχή είναι το ίδιο σημείο. Σίγουρα κάποια πράγματα τελειώνουν και δεν μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω σε αυτά. Αφήνουν όμως πάνω μας τα σημάδια τους. Οπότε εγώ πιστεύω πως στη ζωή δεν ανοίγουν και κλείνουν κύκλοι παρά μόνο πως ενώνονται κύκλοι, σαν κρίκοι σε αλυσίδα. Την αλυσίδα αυτή είναι που αποκαλούμε ζωή.