Ο κόσμος των "μεγάλων"

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τη συμμετοχή μου σε συμβούλια του πανεπιστημίου, έχω αντιληφθεί και νιώσει την απαξίωση των νέων ως πολιτική αλλά και κοινωνική οντότητα. Οι κατά τ' άλλα γεμάτοι εμπειρία και καθόλα αρμόδιοι επί συγκεκριμένων θεμάτων δεν θεωρούν σημαντική τη συμβολή της άποψης των νέων. Ακόμη και αυτοί που στηρίζουν τη συμμετοχή των νέων στα κοινά πολλές φορές αγνοούν τη δυναμική τους συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Οι "μεγάλοι" θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, ότι έχουν ζήσει τη ζωή που όπως λένε είναι το μεγαλύτερο και καλύτερο πανεπιστήμιο. Λένε πως εμείς οι νέοι δεν ξέρουμε ακόμα τι παγίδες κρύβει η ζωή, πόσο δύσκολη μπορεί να είναι, πόσο ψεύτικος είναι αυτός ο κόσμος. Έχουν πλέον ενδώσει στις απολαύσεις της ζωής και αδυνατούν να παλέψουν στις αλλαγές που επιφέρουν οι "νέοι καιροί". Θεωρούν δεδομένο ότι θα πρέπει να αποδεχτούμε αυτές τις αλλαγές και να προχωρήσουμε με τη ροή των πραγμάτων. Τι περισσότερο θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε;

Μήπως θα μπορούσαν να "πατήσουν φρένο" σε αυτή τη ροή και να διαλέξουν κάποια άλλη κατεύθυνση; Μήπως θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση και διαβάζουν στις εφημερίδες και τα περιοδικά; Να μην πιστέψουν αυτά που τα μάτια βλέπουν;

Έχω βαρεθεί από διάφορους μεγάλους να παρουσιάζουν τις θέσεις τους, τις ιδέες τους, τις  προτάσεις τους ως κοινό όφελος όλων, ως την βέλτιστη λύση. Στην πραγματικότητα όμως εφαρμόζουν στον μέγιστο βαθμό, την γνωστή παροιμία "το τεκνό μετά του ωφελίμου". Συνήθως παρουσιάζουν ευκαιρίες κέρδους ή παραγωγής εσόδων ως σημαντικές για το "image" και το "status"  του οργανισμού. Ταυτόχρονα το παρουσιάζουν και ως καλό για τους εργαζομένους φέροντας συνήθως το παράδειγμα μη αποκοπής μισθών, απολύσεων και αναφέροντας συχνά το νέο "φρούτο", αυτό της ανάπτυξης. 

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο όταν αυτοί οι "μεγάλοι" θέλουν να συνεχίσει αυτή η κατάσταση γιατί έτσι τους βολεύει; Το υφιστάμενο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, είναι ότι καλύτερο για την επιβίωση τους αλλά και την ανάδειξη τους σε σημαντικούς παράγοντες της κοινωνίας.

Αυτό που, προσωπικά, με ενοχλεί περισσότερο είναι η στάση πολλών νέων που δικαιολογούν τέτοιες προθέσεις και πράξεις λέγοντας πως κανείς δεν είναι άγιος και πως είναι κάτι το συνηθισμένο. Πλήρης απογοήτευση! Ένα σάπιο σαθρό σύστημα του οποίου ο κύκλος δεν λέει να κλείσει, γραπώνεται στους νέους για να επιβιώσει. Δυστυχώς λόγω της απολιτικοποίησης, της εξάρτησης από το χρήμα αλλά και του ενδοτισμού στη συνήθεια, το άλλοτε μαχητικό τμήμα της κοινωνίας, η νεολαία, κινδυνεύει να χάσει τη μάχη της ανθρωπιάς.

"Μην έχεις αυταπάτες" μου έλεγαν. "Ας ακούσουμε τι έχει να πεις, αλλά...." "Εσύ δεν είσαι μέρος του συστήματος όπως όλοι;" "Μα θα μας πει τώρα ο κάθε μικρός ανίδεος τι θα κάνουμε;" Τέτοιες σκέψεις, τέτοιες φράσεις, τέτοιες ψυχολογικές πιέσεις δεχόμαστε όλοι οι συνειδητοποιημένοι νέοι συνεχώς. Ας κρατήσουμε λοιπόν τη μαχητικότητα μας, ας διαφυλάξουμε την αξιοπρέπειά μας και την ακεραιότητα του χαρακτήρα μας. Ας πούμε όχι σε αυτούς που συμβιβάζονται με το κατεστημένο! «Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του».